بعد از کافه همیشه ترجیح میدم بیام خونه

به سمت چپ خیابون اروم به راه میفتم خیابونی که به رسالت میرسه که از اونجا تاکسی بگیرم به سمت خونه

قبل از اینکه به انتهای خیابون برسم و بپیچم ...برگشتم ، میثم داشت میومد دنبالم برگشتم با هم صحبت کردیم و سمت کافه قدم زدیم تا برسیم کافه حرفاشو زد و کارش انجام شد و رفت تو کافه

نگاهی کردم و برعکس مسیری که داشتم میرفتم براه افتادم به سمت بلوار امین قدم میزدم و به یه غزل تازه فکر میکردم حس خوب غزل تازه ای که شما رو بوجد بیاره و قدم زدن تو این هوای بهاری چیزی نیست که بشه با نوشتن انتقالش داد

از روی پل دور شهر که گذشتم پیاده رفتن تو خیابون شلوغ صفاییه رو ترجیح میدم و براه میفتم 

گاهی فکرای عجیب غریبی که کنار شعر میاد سراغم خودم رو هم به خنده میندازه همینجور که راه میرم شعر کم رنگ میشه

فکر میکنم تعداد استغفراللهی که باید در حین قدم زدن تو این خیابون زیر لب گفت کمتر از تعداد خانمایی که از کنارت رد میشن نیست

هوا رو به تاریکی میره که میرسم به خیابون ارم 

از سر خیابون یه سرگیجه میاد سراغم که حس خوبی بهم میده گاهی راه رفتنم   کج میشه و فقط مواظبم به کسی نخورم

قران که شروع میشه به حرم میرسم از در چند قدم رد میشم وایمیسم بر میگردم و امیوسم فکر میکنم میام سمت دری که تو خیابون ارم باز میشه

از کنار در شبستان وارد حیاط میشم از این نما گنبد قشنگی خاصی داره این تاریکی هوا و گنبد و سنگ فرشای تازه بدجور منو میبره به نماز مغرب مشهد

شاید یک سالی هست که نماز مغرب حرم نبودم سلام میدم و وارد میشم و...

گاهی سرگیجه نمازو قشنگ تر میکنه

بعد از این همه سال خوب میدونم که دست خودم نیست

که کی و چه جوری و کجا منو دعوت میکنی به حرمت 

و کی و کجا اجازه میدی که ربروی ایوان طلا شروع کنم زیر لب شعر خوندن که:

چیزی از دیگران نمیخواهم تو مرا انتخاب کن بانو

و گاهی سر کج کنم و  اشک و لبخند در هم شه که :

منم و اشک و خواهشی دیگر روز سخت شفاعت و محشر

تو ،گنهکار اگر کم آوردی رو من هم حساب کن بانو...